Langzaam vaart de veerpont naar de overkant. Achter me ligt Amerongen, voor me doemt Soof aan de Rijn al op: een gloednieuw, duurzaam vakantiepark direct aan het water. Ik ben op mijn fiets gestapt en heb grootse plannen voor het weekend. Kamperen, wandelen door de Betuwe en een fietstocht over de dijken. Maar zodra ik neerplof in mijn glampingtent aan de waterrand, met het geklots van de Nederrijn tegen de oever en het zachte gebrom van de veerpont op de achtergrond, verdwijnen die ideeën langzaam naar de achtergrond. Van de meeste plannen komt uiteindelijk weinig terecht. En dat blijkt precies de bedoeling.
Kleinschalig en intiem
Ik meld me bij de receptie en krijg de sleutel van mijn glampingtent, aan de oever van de Nederrijn, tegen de eigen passantenhaven aan. Soof aan de Rijn ligt bij Eck en Wiel, precies op de grens van de Betuwe en de Utrechtse Heuvelrug. Een ideale uitvalsbasis om beide gebieden te verkennen. Maar dat kan wachten tot morgen. Vandaag neem ik eerst een duik in het zwembad en verken ik het park.
Dat is niet zo groot zie ik al snel, en wat me meteen opvalt: er is geen drukke animatie, geen luide muziek. Alleen mooie huisjes, een kleine winkel, een woonkamer om een boek te lezen, en een fijn zwembad. Het park is gloednieuw, maar mist die kale leegte die je bij nieuwe parken soms ziet. Alles is groen aangeplant, festivallampjes hangen op en de wind ruist tussen de bomen.
Zwemmen rond de schoorsteen
Het zwembad is gebouwd om een oude schoorsteen heen. Overdekt, maar met alle schuiframen wagenwijd open voel ik me bijna buiten. Dobberend op het water zie ik door het dakraam de hoge schoorsteen die ik vanaf de pont al zag opdoemen. Het is een overblijfsel van de steenfabriek die hier ooit stond. Eind 19e eeuw verrezen er tientallen steenfabrieken langs de Rijn. Nu zwem je als gast van het park rond die geschiedenis, een mooie link met het verleden van deze plek.
Ik plons in het warme water, en lees hierna een boek op de aangrenzende ligweide. In de verte klinkt zacht het geluid van de veerpont die de laatste mensen naar de overkant brengt. Vandaag doe ik helemaal niets meer.
Yoga in de ochtend
Vanuit Utrecht ben ik gisteren naar Soof gefietst. Op een rustig tempo en met een tussenstop in Amerongen was ik toch een paar uur onderweg. Na die fietstocht ben ik nu toe aan ontspanning. Bij aankomst op het park zag ik al een grote witte koepel staan, de Yoga Dome, en vanochtend staat de deur wagenwijd open. “Welkom,” hoor ik, “de yogales begint zo.” Bij Soof vind je geen drukte of animatie, maar juist momenten om tot rust te komen: yoga- en pilateslessen, reiki-ceremonies, massages, en voor wie liever wat actiever bezig is, bootcamplessen.
Ik ga zitten op een yogamat in de Yoga Dome, klaar om mezelf een uur naar binnen te keren tijdens de yin yoga, een langzame vorm waarbij je de houdingen voor langere tijd vasthoudt. Zo wissel je inspanning en ontspanning op dit park moeiteloos af.
Fietsen door de Betuwe
Helemaal ontspannen stap ik toch nog op de fiets. Het Rivierengebied, ingeklemd tussen Lek en Rijn, Waal en Maas, leent zich perfect voor een rustige tocht over dijken en door uiterwaarden. Het weer werkt niet helemaal mee, denk aan grijze luchten met af en toe een dreigende wolk, maar niet slecht genoeg om binnen te blijven.
Ik fiets een rondje door de uitgestrekte boomgaarden van de Betuwe, over slingerende dijken en langs kleine dorpjes. De appels en peren hangen zwaar in de bomen. Bij boerderijwinkel GRUUN, gevuld met streekproducten, koop ik knapperige appels en kan ik het niet laten om op het terras een gebakje te bestellen, met een glas appelsap, uiteraard. Hierna fiets ik verder naar het Betuws Wijndomein. Ik was van plan om er een wijntje te drinken, maar helaas kan ik zonder reservering niet terecht. Dan maar verder.
Door naar Buren
Hoogtepunt van de tocht is vestingstadje Buren. Een standbeeld van Willem van Oranje en Anna van Egmond verklapt dat de Vader des Vaderlands en de gravin van Buren hier ooit in het huwelijk traden. Sindsdien draagt Buren de eretitel Oranjestad. Het Oranjemuseum vertelt de verhalen, en de oude stadsmuur vraagt om een picknick met zicht op stad en water. De terrasjes zitten vol en het is er verrassend gezellig. Een plek om te onthouden.
De glampingtenten van Soof
’s Avonds kijk ik vanaf de steiger voor mijn glampingtent uit over het water, terwijl de zon langzaam in het water zakt. Wat een fijne plek is het ook. De glampingtenten van Soof aan de Rijn (bekijk hier alle informatie) zijn geschikt voor 2 tot 4 personen. Grote ramen zorgen voor veel daglicht en een verbinding met buiten. Binnen vind je een complete keuken, een badkamer met comfortabele douche, fijne bedden (een tweepersoonsbed en een stapelbed, zelfs al voor je opgemaakt bij aankomst) en een kleine woonkamer. Maar als het weer het toelaat zit je toch vooral op het terras voor de tent. Hier kijk je uit over de passantenhaven of de veerpont, of doe je een spelletje op een picknicktafel.
Wat Soof aan de Rijn uniek maakt, is het duurzame karakter van het park: het draait grotendeels op zelf opgewekte energie, en is daarmee een van de eerste vakantieparken in Nederland die vrijwel off-grid is. Wie meer luxe zoekt dan de glampingtent, kiest voor een van de duurzame lodges. Sommige hebben zelfs een eigen hottub. Ik val in slaap met het geklots van het water en het zachte gebrom van de veerpont in de verte, en word wakker van het gefluit van de vogels.
Tip: Soof aan de Rijn is een van de twee nieuwe luxe Soof Retreats van Landal. Het tweede park, Soof Heuvelrug, ligt aan de overkant van de rivier in Rhenen, midden in het bos.
Onthaasten aan de Nederrijn
Soof aan de Rijn voelt echt aan als een rustige retreat aan het water. Het park is gloednieuw, en dat zie je terug in de faciliteiten en accommodaties, maar tegelijk is alles al weelderig groen aangeplant, met een mooi uitzicht over de rivier. Een weekend lang draait alles om rust: ’s ochtends een yogasessie, een fietstocht door de Betuwe, ’s avonds kijken naar het kabbelende water. Een echte tegenhanger van de grote, drukke vakantieparken.
Van de vele uitjes die ik had gepland, kwam uiteindelijk weinig terecht. In plaats daarvan zat ik met een kopje thee voor de tent, plonsde ik in het zwembad en genoot ik van de rust van de accommodatie. Juist het kleinschalige, zonder drukte of animatie, maakt dit park voor mij bijzonder. Al was het maar een weekend, het kabbelende water en het weidse uitzicht zorgden ervoor dat ik volledig kon onthaasten.
Ik stap nog een keer op de veerpont, die me van de Betuwe terug naar de Utrechtse Heuvelrug brengt, en werp onderweg nog een blik op Kasteel Amerongen voordat ik het Amerongse bos infiets. Tijd om weer naar huis te gaan.
Goed om te weten: ik was uitgenodigd om een weekend het nieuwe Soof aan de Rijn te ontdekken.
Geef een reactie