Het landschap dat zich voor me uitvouwt is glooiend. Een gravelweg voert door graanvelden en rijen zonnebloemen, door groene valleien en verstilde dorpen. Dit is het beeld dat ik me altijd zal blijven herinneren als de Groene Valleien fietsroute. Ik fiets de verrassend rustige route door het mooie landschap van Noord-Frankrijk, de Ardennen en Luxemburg naar de Moezel in Duitsland.
Groene Valleien fietsroute
Eerst een paar dagen terug in de tijd. De Groene Valleien fietsroute maakt samen met de Moezelfietsroute deel uit van mijn bikepacking fietsvakantie vanuit Utrecht en start in Sluis, vlak aan de Nederlandse grens. Vanaf hier fiets ik over jaagpaden langs het water en langs kleine cafeetjes waar een wijntje gedronken wordt. Dan fiets ik Brugge in. Het Middeleeuwse stadje baadt in het zonlicht en ik maak een extra rondje door de stad. Langs kleurrijke huisjes aan het water, het Begijnhof, de Peerdenbrug en de Meebrug – Brugge wordt niet voor niets het Venetië van het noorden genoemd.
Bergen op Zoom naar Brugge, 119 kilometer. Overnachting bij Camping Memling in Brugge
Fietsen door het vlakke West Vlaanderen
Vanuit Brugge fiets ik door slaperige Belgische dorpjes, met nietsontziende kasseienstroken (zo voelt het tenminste, op mijn racefiets met bepakking, waarschijnlijk vallen ze heel erg mee) maar ook over jaagpaden langs het water, heerlijk tussen het groen van het vlakke West Vlaanderen.
Dan een gevreesd woord: deviation. Wegomlegging. Een pijl stuurt me rechtsaf en hierna volgen er geen borden meer. Ik fiets op goed geluk een paar kilometer om maar kom alsnog halverwege de wegopbreking uit. Dan maar een paar kilometer over de opengebroken weg. Het zal niet de laatste omleiding zijn.
Loopgraven en tolhuisjes
In Diksmuide fiets ik voorbij een loopgravenstelsel aan de rivier de IJzer en de IJzertoren, een enorme toren ter nagedachtenis van de slachtoffers uit deze oorlog.
In Oost-Cappel fiets ik dan eindelijk de grens over. Het is een vrij troosteloos stadje met een tolkantoor en een gesloten herberg. Doordat bepaalde producten aan de andere kant van de grens een flink stuk goedkoper waren, werd er hier 200 jaar lang druk gesmokkeld. Nu word ik niet tegengehouden door douaniers, sterker nog, ik kan de grens oversteken zonder dat iemand me een blik waardig keurt. Ik zet mijn fiets neer bij het douanehuisje, de slagbomen staan nu wagenwijd open.
De Molen van de Berg
Langzaam krijgen de dorpjes hun Franse charme, met oude stenen huisjes, pittoreske kerkjes en veel oorlogsmonumenten. Dat zal door Noord-Frankrijk steeds zo blijven. Hier is enorm gevochten en in elk dorp staat wel een monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de wereldoorlogen en is een militaire begraafplaats.
En dan, waarempel, een molen. En de eerste echte klim naar de top van de Wattenberg. Nu is die maar 72 meter hoog, maar de zon brandt behoorlijk en na uren fietsen voelt het als een echte klim. Ik neem een kijkje bij de Moulin de la Montagne op de top van de heuvel. Hier zie ik goed hoe het landschap de afgelopen uren is veranderd. Glooiende heuvels voor zover het oog reikt.
Net als de heuvels lijkt ook mijn route oneindig te zijn. De omleidingen en de tegenwind maken dat ik stukken later dan gepland op mijn camping ben. Maar wat een mooi plekje is het! Een oud landhuis met een manege, vlakbij het gehucht Pernes-les-Boulogne. “Leek het bij jou ook alsof je zelfs bergaf niet vooruit kwam, door alle tegenwind?” vraagt een fietser op het trekkersveld aan me. Gelukkig, dan lag het niet aan mij.
Brugge naar Pernes lès Boulogne, 157 kilometer. Overnachting bij Camping du Manoir de Senlecques in Pernes-lès-Boulogne
Het lelijkste stukje van de route
Wanneer ik ’s avonds voor mijn tent zit denk ik na. Maak ik de extra lus naar Boulogne-sur-Mer, dat officieel bij de route hoort, of ga ik direct het binnenland in? Nu al een stuk afsnijden voelt verkeerd dus ’s ochtends fiets ik toch naar Boulogne-sur-Mer. Helaas, want de grauwe stad blijkt het minst fijne stuk van mijn fietsroute. De route voert langs de vismarkt, een grijze haven gehuld in vislucht en over drukke straten onder een grauw wolkendek. Ik fiets snel door. Eenmaal thuis zie ik dat de stad echt zijn mooie plekken heeft, maar daarvoor zul je wel je route wat moeten aanpassen.
Ik fiets verder, voorbij een kleurrijke spoorwegovergang in Hesdigneul-lès-Boulogne. De uren erna is het grijs. Ik denk slim een stuk af te steken om een venijnige klim te missen – hij voelt met een volgepakte fiets tenminste als een keutenberg – maar mijn kortere route blijkt over dezelfde heuvelrug te gaan. Pech gehad.
En Franse charme
Daarna breekt de lucht open en schijnt de zon weer over de oude gebouwen en oorlogsgraven. Inmiddels is er geen winkel meer geopend, maar gelukkig is nog een bakkerijtje om een lunch te kopen. In Recques-sur-Course geniet ik bij een oude watermolen van mijn reep chocolade. Met zo’n lange fietsdagen mag dat wel een keer, toch? Ik bedenk me dat ik nu echt de Franse dorpjes zie waar ik naar op zoek was, en waarom ik deze route gekozen heb.
Kilometer later wordt er op mijn camping volop jeux de boules gespeeld. Het wordt doodserieus genomen en jong tot oud doet mee aan de competitie. Meer is er trouwens ook niet te doen in de omgeving, letterlijk alles is gesloten. Terwijl er wordt gespeeld en een biertje wordt gedronken trek ik me terug op mijn trekkersveldje dat ik deel met de kippen van de camping. Ze scharrelen wat rond mijn tent terwijl ik mijn route van de komende dag verken.
Pernes-Le-Boulogne naar Rebreuve-sur-Canche, 106 kilometer. Overnachting bij Camping La Chute d’Eau in Rebreuve-sur-Canche
Graanvelden
Vandaag beginnen de eindeloze graanvelden. Runderen staan loom in het gras of zoeken schaduw onder een boom. Mijn route gaat constant op en af door de heuvels, door letterlijk doodstille stadjes waar niemand zich roert. Ik ga op zoek naar een Carrefour, die ik vind in Arras. Zoeken naar eten is naast fietsen wel mijn belangrijkste activiteit deze reis. Met mijn fietstassen gevuld met verse croissants, fruit, pasta en wat chocolade voor onderweg fiets ik verder.
Gravelpaden
Vanaf Arras voert de route over een jaagpad langs de rivier de Scarpe. Hier wordt gewandeld, gefietst en volop gekanood in het water. Na een omleiding, dat blijft toch het thema van de reis, blijf ik de jaagpaden volgen langs kanalen, maar ook over droge gravelpaden tussen het graan. Asfalt is fijn, maar gravel, dat vind ik toch het mooiste fietsen. En de graanvelden! Gele velden zover ik kan zien, tegen een helderblauwe lucht. Dit is wat ik bij Noord-Frankrijk verwachtte.
Misschien is hierom de verrassing wel zo groot dat ik over een smal – en ik bedoel echt smal – paadje door het onkruid en de distels fiets om uit te komen bij een waterrijk gebied rondom de rivier Sensée. Meren waar rustig wordt gevist en even later het helderblauwe Canal de la Sansée. Ik volg een fietspad waar de boomwortels omhoog komen uit het brokkelige asfalt. Het uitzicht is er niet minder om.
Hierna moet ik klimmen en op zoek gaan naar een camping. Ik heb mijn best gedaan om iedere dag campings te reserveren, maar in Rebreuve-sur-Canche werd niet gereageerd op mijn mails. Gelukkig vind ik een kleine camping. Met toiletten en douche die de Franse reputatie van slecht sanitair eer aan doen, maar de plek is mooi.
Rebreuve-sur-Canche naar Maroilles, 136 kilometer. Overnachting bij Camping de la sablonnière
De Voie Verte de l’Avesnois en Ravel ligne 156
In Liessies pak ik de Voie Verte de l’Avesnois op (onderdeel van de Eurovélo 3 route) door een oceaan van groen. De route volgt de oude spoorlijn Maubeuge-Fourmies, en dus is redelijk vlak, maar ik voel toch dat ik dicht bij de Ardennen ben. Ik ben omgeven door dichte, groene bossen. De bomen vormen bijna een groene tunnel. Zo nu en dan spiekt de zon tussen het bladerdek door. Het is genieten van deze route, ook al ligt er op een stuk zoveel regenwater en modder dat ik echt moet afstappen.
In ieder dorpje dat volgt zie ik wel een oorlogsmonument. Vooral ter nagedachtenis aan 1914-1918. Inmiddels volg ik de Ravel ligne 156. Er is veel te zien. Op het oude perron in het station van Momignies staat een spoorwagon die lijkt op de wagons waarmee 1500 Canadese gevangenen werden weggevoerd naar Duitsland, op 29 augustus 1942.
Ik volg Ravel Ligne 156 verder over fijne brede paden door het groen, tot ik echt in de Ardennen kom. Dat betekent flink klimmen en dalen in het bos. Langzaam verandert het landschap. Graanvelden maken plaats voor bos. In de bossen is het gelukkig wel wat koeler. Het is een lange rit, maar ik weet dat er een camping met zwembad op me wacht.
Maroilles naar Signy l’Abbay, 105 kilometer. Overnachting bij Camping Domaine de la Vénerie
File van koeien
De Franse wegen zijn rustig. Er komen amper auto’s voorbij, al scheuren de auto’s die er zijn je wel ongenadig hard voorbij. En toch sta ik vanochtend in de file. Eentje van koeien, wel te verstaan. Ze worden verplaatst naar een wei iets verderop, en tot die tijd is er niets anders te doen dan wachten. Terwijl de zwart-witte koeien langzaam verder lopen, staart een andere kudde ze nieuwsgierig aan.
Zonnebloemen
In de dorpen is het doodstil. Er is niemand op straat en er passeert alleen af en toe een auto. Winkels of barretjes zijn er al helemaal niet. En dus is er ook geen water, zelf geen kraantje of fontein, niets. En dat ene kraantje op het plein dag ik tegen kom, staat toch echt behoorlijk droog.
Gelukkig maken de uitzichten onderweg veel goed. Na Chesnois Auboncourt maken de glooiende graanvelden ineens ruimte voor velden goudgele zonnebloemen. Dat maakt het Franse plaatje wel compleet! Er moet ook wat geklommen worden, maar de klimmetjes zijn nooit echt lang en het glooiende landschap is prachtig.
Meuse-Argonne American Cemetery
De fietsroute loopt dwars over de Meuse-Argonne American Cemetery, in Romagne-sous-Montfaucon. Op de grootste Amerikaanse begraafplaats in Europa rusten ruim 14.000 gesneuvelde soldaten uit de Eerste Wereldoorlog. En nog bijna 1000 gesneuvelden die niet geïdentificeerd zijn. De fietsroute loopt dwars over de begraafplaats, tussen groene velden vol met duizenden witte kruizen. Pakweg 100 jaar geleden waren de groene velden vol zonnebloemen om mij heen nog een groot slagveld.
Je fietst bij deze route langs de frontlinie van de Eerste Wereldoorlog. In ieder dorpje zie je dus wel monumenten en begraafplaatsen. Maar deze begraafplaats is indrukwekkend, om stil van te worden. En dat zet alles wel even in perspectief. Ook al zitten we in een moeilijke periode, we zijn met zijn allen nog relatief vrij om te gaan en staan waar we willen. Kijk maar, ik trok de deur achter me dicht en fietste in mijn eentje Europa door.
Franse dorpjes
Stil fiets ik van de massale begraafplaats af, naar het volgende Franse dorpje. Inmiddels merk ik dat fietsen in Noord-Frankrijk toch wel een flinke planning vereist. De weinige dorpen waar ik doorheen fiets hebben nauwelijks voorzieningen. Geen bakkerijen of barretjes, althans geen die nu open zijn, en al helemaal geen supermarkten. Over de hele afstand van vandaag, ruim 120 kilometer, is er alleen in de eerste en de allerlaatste kilometer een winkel open. In de tussenliggende 118 kilometer zoek ik ondertussen zonder succes naar in ieder geval aan waterkraan zodat ik mijn bidons kan vullen.
Gelukkig heb ik een flinke hoeveelheid eten en water bij me, maar aan het einde van de dag is het warm. Heel warm. De rolluiken in de dorpjes zitten potdicht. Zou het leven zich altijd zoveel binnen afspelen? Er is niemand om te vragen mijn bidons bij te vullen. Een beetje afzien zorgt voor de beste verhalen achteraf, vertel ik mezelf nog opgewekt. Maar de kilometers kruipen voorbij terwijl ik de laatste druppels water uit mijn bidon probeer te persen. Ik tel de kilometers af tot de winkel in Doulcon. Het eerste waar ik op af loop zijn de flessen water.
Signy-l’Abbay naar Doulcon, 102 kilometer. Overnachting bij Camping Lac Vert Plage
Geen Luxemburg
Luxemburg wordt hem niet, dat is inmiddels wel duidelijk geworden. Mijn originele route zou me dwars door Luxemburg voeren en nu kom ik Luxemburg wel in, dat is het probleem niet, maar dan moet ik in Duitsland wel twee weken in quarantaine. Ik lees van fietsers dat ze niet gecontroleerd worden en dat ze in Duitsland gewoon verder kunnen fietsen, maar dat zie ik niet zitten. Als de grenzen dicht zijn fiets ik maar met een boog om Luxemburg heen.
En dat is ook geen straf, merk ik al snel. Want de dag kun je samenvatten met ‘kastelen en zonnebloemen’. Neem nu Louppy-sur-Loison, het eerste dorp dat ik tegenkom. Ondanks dat het een klein dorpje is heeft Louppy-sur-Loison maar liefst twee kastelen. Het Chateau de Louppy-sur-Loison, een van de grootste Renaissancekastelen in Lorraine/Lotharingen. En dan heb je ook nog het oudere Chateau feodale, waarvan een toren en een verdedigignsmuur nu nog te zien zijn.
Ik fiets door velden vol graan of zonnebloemen, waar geen einde aan lijkt te komen. Strobalen liggen op het land, roofvogels zitten er bovenop. Ook vandaag is een rustige route, al gooit een omleiding toch nog roet in het eten. De dag die de eerste dag ruim onder de 100 kilometer zou moeten worden, tikt toch nog de 100 aan. Maar ik ben in Thionville. Morgen nog een klein stukje Frankrijk en dan stap ik over op de Moezelfietsroute in Duitsland. Frankrijk, wat was je mooi.
Doulcon naar Basse-Ham, 105 kilometer. Overnachting bij Camping Marina’s Campsite in Basse-Han
De Groene Valleien fietsroute in Frankrijk
De Groene Valleien fietsroute is een rustgevende en verrassend mooie tocht. Langzaam verandert het landschap van West Vlaanderen in een charmant Frans, glooiend landschap vol graanvelden en zonnebloemen. De klimmetjes zijn niet steil en niet te lang, en de route loopt veelal over rustige en soms onverharde wegen. Toeristische gebieden kom je niet tegen. Veel restaurants en winkels ook niet, dus bereid je goed voor. Je fietst ongeveer langs de frontlinie van de Eerste Wereldoorlog en dat merk je aan de vele monumenten en begraafplaatsen. En hoe meer je bij Luxemburg komt hoe meer het landschap gaat glooien.
De Groene Valleien fietsroute in Frankrijk maakte deel uit van mijn fietsreis die de Noordzeeroute (LF1) naar Sluis in Zeeuws Vlaanderen volgde, en daarna de Groene valleienroute door Vlaanderen, Noord-Frankrijk, Luxemburg en Duitsland. In Trier stapte ik over op de Moezelroute en de Rijnfietsroute, om zo weer in Nederland uit te komen.
gpx-bestanden Groene Valleien Fietsroute
De Groene Valleien fietsroute staat niet uitgepijld. Je kunt de Fietsgids Groene Valleien Fietsroute gebruiken waarin de route in beide richtingen is beschreven. Ik fietste alleen op gps (hier te downloaden) en dit ging perfect. Er waren nogal wat wegomleggingen, maar hier was prima een omweg te vinden. (al zorgde dit voor wat bonuskilometers) Het is een fijne route over rustige landwegen en door uitgestorven dorpjes in Frankrijk. De route loopt meestal over rustigere landwegen, dus je komt weinig verkeer en ook weinig andere fietsers tegen. Maar toch, op de rustige wegen in Frankrijk word je rustig met 100km per uur ingehaald.
Campings
Er zijn over het algemeen voldoende campings langs de route. Omdat het toch wat onzekere tijden zijn, reserveerde ik mijn campings vooraf. Soms was dat een boerencamping of natuurcamping, dan weer een groot veld op een lawaaiige camping met zwembad. Ga er vanuit dat niemand Engels spreekt.
Eten
Cafes en restaurants waren schaars langs de route, en ook nog eens vaak gesloten. Op sommige delen van de route waren ook de supermarkten lastig te vinden. Let op dat op zondag winkels vaak gesloten of alleen tot het middaguur geopend zijn.
Tip: lees ook mijn review van de Big Agnes Fly Creek HV UL1 Bikepacking tent, die ik gebruikte tijdens deze trip.
Wat een ontzettend leuk verslag van een mooie tocht door Noord Frankrijk!
Wat een prachtige fietsroute zeg! Die file van koeien is echt hilarisch, haha. Ik heb ooit in zo’n file met zebra’s gestaan in Afrika, maar dan wel zonder fiets uiteraard 😉 Die zonnebloemen zijn ook echt prachtig.
Haha een zebra-file lijkt me ook prachtig!
Wat heerlijk om zo op de fiets te zitten. Lastig dat het soms een uitdaging is om eten en drinken te vinden, vooral water is toch wel belangrijk. Zeker in die warmte. De route laat duidelijk de geschiedenis van het gebied, dat geeft inderdaad weer even een ander perspectief aan de tijd waar wij in zitten. Ook hier gaan we weer uit komen en tot die tijd is het genieten op een aangepaste manier.
Dat is toch vaak. Gelukkig kan je op kerkhoven vaak wel een kraantje vinden, en in landen als Spanje en Italië heeft ieder dorpsplein een fontein. Met een beetje planning vooraf is het wel te doen.
Wow, ziet er geweldig uit! Jammer dat je Boulogne-sur-Mer zo tegen vond vallen; ben er heel lang geleden geweest op een zonnige dag in het voorjaar, toen vond ik het wel een heel charmant stadje met een leuk marktje enzo.
Gaaf verslag hoor!
Ja, ik denk dat het een veel leukere stad is als je er op een zonnige dag bent, en alles ook geopend is… alleen volgde de route nu niet echt de mooiste delen van de stad. Ik ga graag nog een keer terug om de stad te verkennen.
Prachtig verhaal, ik wil zelf langs de kust gaan fietsen. Maar ivm Covid maar een jaartje uitgesteld.
Ik wilde zelf ook dit najaar weer richting Girona reizen, maar helaas geldt daar nu ook een oranje reisadvies. Hopelijk volgend jaar weer!
De groene valleien, de naam alleen al klinkt fantastisch! Van omleiding in België word ik ook altijd erg nerveus. Het gaat vaker mis dan goed met die pijlen. Fijn dat je zo goed op de hoogte was van de regels tussen Luxemburg en Duitsland, want ik vind het vaak ingewikkeld om onderling uit te zoeken. Al met al heb je wel een geweldige route gefietst!!
Fietsen langs graanvelden en velden vol zonnebloemen, dat klinkt top! Leuk ook om het landschap zo te zien veranderen. Klinkt als een tof avontuur. Op het ontbreken van open winkels en kraantjes na dan…
Mooi blog Aniek, je neemt de lezer echt mee op je fietstocht. Ik heb ervan genoten. Leuk dat je naast natuur ook de stad hebt gezien. Die wegopbreking, waar je dan halverwege toch nog weer uit komt lijkt me echt balen als je op de fiets bent. Zeker omdat je niet weet hoe lang die nog duurt.
Wat een mooie en veelzijdige fietsroute is dit! Ik word altijd heel blij van zonnebloemen, oude kastelen en de Ravel. Ik vind het heel gaaf als industriële erfgoed een nieuwe bestemming krijgt.
Ik denk dat ik ook vaker Ravel routes ga fietsen. Bijzondere paden zijn dit altijd.
Ontzettend leuk geschreven. Het is net of ik er zelf ook door fiets tijdens het lezen. Veel plezier op je volgende avontuur.
Dank je! Dat zou Duitsland worden, of België, maar ik vrees dat dat voorlopig niet gaat lukken….
Wat een leuke huisjes op 1 van je eerste foto’s! En die zonnebloemen, dat ziet er altijd zo leuk uit!
En eh… die reep chocola mag zeker een keer als je zoveel sport zoals jij.
Prachtige streek in Noord-Frankrijk. Ik was er ook al vaak aangezien het voor mij zo dicht bij is en toch als vakantie aanvoelt. En toch wat nieuwe plekjes leren kennen dankzij je blog. Leuk! 🙂
Ik ben juist niet zo vaak in Frankrijk geweest, maar als het weer kan ga ik volgend jaar weer terug.
Lijkt mij een prachtige fietsroute. Zelf ben ik niet zo van het fietsen maar wie weet wat er in de toekomst kan gebeuren en dan is dit een mooie activiteit om te ondernemen 🙂
Je hebt heel mooie plekken gezien. Maar waar jij altijd de moed haalt om zoveel te fietsen tijdens je vakantie. Dat zou niets voor mij zijn!
Haha, ik maak ook vaak zo’n lange tochten. De meeste mensen zijn niet zo gek dat ze dat leuk vinden 😉
Wow, dit klinkt echt als een bijzonder avontuur! Ik vind het zelf wel altijd heel unheimisch als je in Frankrijk uren door van die slaapdorpjes komt met niemand op straat… Die koeienfile is ook wel typisch iets voor de Ardennen! Met de motoren reden we ooit bijna een draadje in die een boer over de weg had gespannen om de koeien te verplaatsen. Ging net goed…
Oei, dat lijkt me ook schrikken!
Leuk verslag, Aniek. En wat een mooie gebieden zo relatief dicht bij. Toevallig ben ik niet zo lang geleden voor het eerst bij de Amerikaanse begraafplaats in Margraten geweest in Zuid-Limburg en dat vond ik erg indrukwekkend. Was er echt even stil van.
Wat een prachtige route! Vooral die foto bij je reep chocolade is echt mooi. En zonnebloemen zijn altijd goed. Jammer dat je moest afbuigen om Luxemburg heen, maar je hebt wel gelijk. Je mag wellicht wel doorfietsen, maar die regels zijn er ook niet voor niets natuurlijk. Gelukkig werd je beloond met een mooie route!
Pittige fietstocht, maar wel een heel mooie! En die koeien, het blijven lastige dames. Of het nou op de weg is tijdens een fietstocht of in het weiland tijdens een wandeling. Vaak volstaat een tik op de billen, maar in dit geval waren het er wel erg veel.
Wat een heerlijke route.. ik doe het je fietsend niet na, maar met de auto is het vast ook heel mooi haha.
Haha met de auto lijkt het me ook prachtig 🙂
Wat een gaaf en uitgebreid artikel over Frankrijk. Ik ben zelf al vaker in Frankrijk geweest, maar niet om te fietsen. Ik herken wel dat het lastig is om goede eetgelegenheden en bakkers/supermarkten te vinden. Die zijn echt schaars in verhouding tot Nederland…
Zeker, en nu in deze tijd al helemaal. Je moet ook goed in de gaten houden dan ’s middags echt alles gesloten is.
Leuk idee voor deze zomer, als het weer kan!
Wat een ongelooflijk leuk verslag. Op de fiets kom je ook op plekken waar je met de auto niet snel komt. En je kunt natuurlijk ook altijd even afstappen, of stoppen voor koeien natuurlijk haha. Eigenlijk jammer dat ik niet zo van het fietsen ben 🙁
Dat kan je altijd nog worden 😉
Wat grappig zeg die file van koeien. Is weer eens wat anders 😉 Prachtige zonnebloemen ook.
Haha, ik geloof dat ik ook TOCH naar Boulogne-sur-Mer gefietst was.. je wilt ook niet direct al afsnijden. Maar balen dat het geen mooi stuk was. Wij bezochten er ooit het zeeaquarium, dat is wel een aanrader trouwens!
Ja, je zal zo maar net een mooi stuk route missen… ach, dat is later allemaal goed gekomen.
Dank voor dit mooie verslag. Ik wil deze route komende zomer gaan rijden en het is dan altijd fijn om te lezen wat je ongeveer te wachten staat.
Leuk! Het is een prachtige route. Als je ergens vragen over hebt, hoor ik het graag.
Wat een leuke blog! Herinneringen komen boven.Wij hebben in 2022 ook de Groene Valeienroute gedaan in ons ‘3e fietsleven”. Na lang en ver, korter met kinderen, nu als ruime 60-plussers met E-bikes. Dat was top! We kozen de variant met aanrijdroute vanuit Maastricht. Ook heel mooi.
Was een prachtroute inderdaad! Vanuit Maastricht door België lijkt me misschien nog wel mooier dan de route die ik fietste. Wel wat zwaarder wellicht, want dan zitten er flink wat hoogtemeters bij denk ik?