Vorige week stond ik aan de start van de Halve Marathon van Berlijn, mijn eerste wedstrijd in de SuperHalfs-serie, en wat een ervaring was het. Ruim 42.500 lopers, een vliegensvlug parcours en een bijzondere finish onder de Brandenburger Tor. Dit is mijn verslag.
Van Tempelhof naar de startlijn
Op vrijdag kom ik na een relaxte reisdag per trein aan in Berlijn. De dag voor de wedstrijd bezoek ik de Marathon Expo in Flughafen Tempelhof. De voormalige luchthaven ligt midden in de stad en de bagageafgifte en vertrekhallen doen nu dienst als punt om je startnummer op te halen. De enorme aankomst- en vertrekhal geeft meteen het gevoel hoe groots dit evenement is, om me heen zie ik duizenden en duizenden deelnemers. Ik moet mijn QR-code en ID laten zien, krijg een polsbandje omgedaan en pas daarna mag ik naar binnen om mijn startnummer op te halen. Nu ben ik helemaal klaar voor de wedstrijd.
De start in de Tiergarten
De volgende ochtend wandel ik op mijn gemakje naar de start. De startvakken liggen in de Tiergarten, een enorm park vlak bij de Bundestag. Supporters mogen hier helaas niet mee naartoe, dus ik geef mijn jasje af, zeg vroeg gedag en ga op zoek naar een warm plekje in de zon en uit de wind. Gelukkig is het een zachte ochtend en schijnt de zon volop, want ik moet nog even wachten tot ik mag vertrekken.
De warming-up wordt begeleid door een DJ die boven de mensenmassa uittorent en de sfeer er al vroeg in gooit. De startvakken zijn ingedeeld op basis van eerder gelopen tijden. Ik heb mezelf opgegeven voor een tijd van 1:56:00, wat achteraf nogal behoudend blijkt. Zodra mijn wave vertrekt merk ik dat ik veel sneller ben dan de mensen om me heen. Al na een paar honderd meter begin ik te slalommen en in te halen, inclusief wandelaars die zichzelf in de allereerste vakken hebben ingedeeld. Het is opletten geblazen.
Een verrassend snel parcours
Het parcours in Berlijn is vrijwel volledig vlak, met slechts 20 hoogtemeters in totaal. En dat merk ik. Ik start net boven de vijf minuten per kilometer. Dat is een stuk sneller dan ik vooraf had berekend, maar het voelt goed dus ik probeer dit tempo maar aan te houden. Ik loop makkelijk genoeg om nog een beetje om me heen te kijken. Al vroeg loop ik langs de Siegessäule en door de brede lanen van de stad. Berlijn is een prachtige stad om doorheen te lopen.
Bezienswaardigheid na bezienswaardigheid glijdt voorbij: Charlottenburger Tor, Slot Charlottenburg, de Kurfürstendamm. Om de 3 kilometer zijn er hydratatiepunten met water en isotone sportdrank. Wel zo handig, want gels worden slechts op één punt uitgedeeld, bij kilometer 12. Aan die gel was ik al toe, want het begint nu zwaarder te voelen. Maar ik heb het idee dat ik wel constant loop en zelfs íets kan versnellen.
De sfeer langs het parcours
Mijn net-voor-de-start-samengestelde muzieklijst doet het uitstekend. Ik loop met één oortje in, zodat ik mijn eigen mix van DJ-sets, Dua Lipa en happy hardcore (dat bleek achteraf mijn snelste kilometer te zijn) kan horen, maar ook de aanmoedigingen van het publiek. En dat publiek… dat is iets bijzonders.
Wat langs het parcours het meest opvalt, is de energie van de toeschouwers. Overal staan mensen te juichen, met borden vol teksten als ‘Tap here for SuperPower’. Er zijn livebands, drummers, mensen met eigen muziek. De aanmoedigingen zijn zo intens dat ik af en toe het gevoel hebt dat ik de finish al nader, terwijl ik pas halverwege ben.
De zwaarste kilometers en de finish
Rond kilometer 16 slaat de vermoeidheid toe en voel ik dat de wind inmiddels meespeelt. Het parcours gaat heen en weer over de Karl-Marx Allee, die een paar hoogtemeters bevat die op dit punt voelen als een echte klim. Inmiddels ben ik meer aan het rekenen dan het genieten. Maar dat stelt me ook gerust: zelfs als ik nu wat rustiger aan zou doen, loop ik nog steeds flink onder mijn persoonlijk record. Maar zolang het goed blijft gaan, probeer ik mijn 5 minuut per kilometer aan te houden. Inmiddels loop ik ook tussen deelnemers die ongeveer hetzelfde tempo hebben, al moet ik nog steeds zigzaggen en soms een stoeprandje meepakken om mensen in te halen.
Ik loop voorbij de Berliner Dom met zijn enorme koepel, maar ik heb er inmiddels geen oog meer voor. De laatste kilometers maken een rechte lijn over de Unter den Linden boulevard, recht op de finish af. Inmiddels slaat de tunnelvisie toe. Ik zie een blauwe finishboog bij kilometer 20 en wil zo graag dat dit het einde is, maar het is ‘slechts’ de sponsorboog. Dat doet pijn.
De Brandenburger Tor als finish
Met de gedachte ‘het is nog maar een paar minuten lopen’ probeer ik alles te geven om de laatste kilometer door te komen. En dan loop ik onder de Brandenburger Tor door. Deze stadspoort markeerde ooit de grens tussen Oost en West en is nu hét symbool van het herenigde Berlijn. Door die poort rennen, met duizenden toeschouwers aan weerszijden, geeft kippenvel. Ik gooi mijn handen in de lucht en finish in 1:46:59. Bijna tien minuten sneller dan mijn halve marathon in Utrecht vorig jaar. Persoonlijk record gehaald!
Na de finish krijg ik een medaille en ga op zoek naar de poncho’s. Die blijken pas een kilometer verderop op te halen te zijn, bij de Reichstag, wat met koude benen best een avontuur op zich is. Maar gelukkig krijg ik daar ook een verdiend alcoholvrij biertje. Welkom in Duitsland.
Ondanks dat ik deze wedstrijd vooral op gevoel gelopen heb, bleek het ook qua tempo een ontzettend vlakke race. Ik liep steeds net een paar seconden boven de vijf minuten per kilometer en wist de tweede helft nog te versnellen in een negative split. De eerste kilometers verloor ik wat tijd door het zigzaggen tussen de lopers en wandelaars, en het snelheidsverschil zorgde regelmatig voor drukte en sprongetjes de stoep op. Maar met deze tijd ben ik alleen maar ontzettend blij. Het hardlopen door Berlijn met alle toeschouwers en de sfeer onderweg zorgde keer op keer voor kippenvelmomenten. Een geweldige race om aan deel te nemen.
Praktische tips voor de Halve Marathon van Berlijn
De Halve Marathon van Berlijn is een groot en goed georganiseerd evenement, maar een paar dingen zijn handig om te weten. De startvakken liggen een flink stuk lopen van de tassenafgifte. Neem warme kleding mee die je kunt doneren bij de start, want supporters mogen niet mee naar de startvakken om kleding aan te nemen. Op het parcours zijn meerdere waterpunten, maar voeding wordt maar één keer uitgedeeld (gels bij kilometer 12). Neem je eigen gels mee als je dat gewend bent. Na de finish is het aanbod beperkt: een medaille, water en alcoholvrij bier en je krijgt een poncho. Snel je eigen spullen ophalen dus.
De wedstrijd is ontzettend populair en werkt met een loting voor de inschrijving. Wil je zeker zijn van een startbewijs, boek dan via een reisorganisatie die gegarandeerde startplekken heeft. Ik reisde via Loopreizen en ben blij dat ik dat deed. Mijn hotel lag centraal in de stad, dus de ochtend van de race kon ik samen met andere deelnemers naar de start lopen. Handig weetje: je startbewijs geldt op de racedag ook als gratis OV-ticket voor zones A en B. En ik reisde met de trein naar Berlijn, wat al een avontuur op zich is!
SuperHalfs: het avontuur is begonnen
De Halve Marathon van Berlijn was mijn eerste wedstrijd in de SuperHalfs-reeks. Samen met de halve marathons in Kopenhagen, Lissabon, Cardiff, Valencia en Praag vormt de Generali Berlin Half Marathon de SuperHalfs. Finish je alle 6 wedstrijden, dan ontvang je een speciale medaille. Reden genoeg dus om de komende jaren Europa te verkennen op loopschoenen. Het startschot voor een nieuw avontuur is gegeven en Berlijn heeft de lat hoog gelegd. Ik kan niet wachten om de volgende wedstrijden te lopen.
Geef een reactie