Wandelen door een moerasbos, langs riet en grasland, over vlonderpaden? Dat kan tijdens de wandelroute It Wikelslân in Nationaal Park Alde Feanen. Een prachtige en avontuurlijke route, ook al is ‘ie maar 5 kilometer lang. Een ontdekkingstocht in het grootste moerasgebied van Friesland!
Begin december ben ik een weekend in Drachten voor het lichtkunstfestival Licht op Drachten. ’s Avonds maak ik een fijne stadswandeling langs allerlei lichtkunstwerken. En de ochtend erna? Nu ik toch in Friesland ben, wil ik eigenlijk nog wel een wandeling maken. En in de omgeving van Drachten heb ik gelukkig meer dan genoeg keuze. Ik kan naar de bossen van Beetsterzwaag gaan, waar ik ook een keer ben gaan mountainbiken, naar de Noardlike Fryske Walden of naar het prachtige laagveenmoeras Nationaal Park de Alde Feanen. Ik kies voor het laatste!
Op naar de Alde Feanen
De Alde Feanen is een van de Nationale Parken in Nederland, gelegen rondom het dorp Earnewâld. Het is een echt watergebied dat is ontstaan uit veenafgravingen. De Alde Feanen bestaat uit een laagveenmoeras met meren, veenplassen, veenmosrietlanden, rietlanden en zelfs moerasbossen. Avontuurlijker vind je het in Nederland bijna niet. Het Nationaal Park De Alde Feanen laat zich het beste verkennen vanaf het water, er zijn ook een paar kanoroutes uitgezet, maar wandelen in De Alde Feanen? Dat kan hier ook goed. Ik trek stevige schoenen aan en ga op pad.
Wandelroute It Wikelslân
‘Aha’, denk ik al een paar meter na het startpunt van de route, de parkeerplaats aan de Dominee van der Veenweg in Earnewâld. ‘Nu begrijp ik waarom wordt aangeraden om stevig schoeisel te dragen.’ Met name in de herfst en winter kunnen de wandelpaden hier en daar behoorlijk nat zijn. En het pad dat voor me ligt, is behoorlijk modderig. Ik ben hier tenslotte in het grootste moerasgebied van Friesland.
Ik ben hier trouwens met man en kind. En vooral die laatste is meteen enthousiast. Wanneer we door het klaphekje lopen zien we direct al een kudde pony’s staan. Langzaam komen ze onze kant op. Ons 1-jarige zoontje rent ze op zijn gele regenlaarsjes tegemoet. Het eerste kwartier komen we dus geen meter verder. Alle pony’s moeten worden geknuffeld. De pony’s vinden het allemaal prima en knabbelen ondertussen aan mijn tas, om te zien of ik wat te eten bij me heb. Helaas, daar is niets te vinden.
Vlonderpaden
Wanneer we ons eindelijk los kunnen trekken van de pony’s – zo leuk zijn ze ook – en het eerste vlonderpad tegenkomen, lopen we nog in de beschutting van een moerasbos. Je loopt hier trouwens ook langs een aantal petgaten. Als je een kaart van het gebied erbij pakt, zie je het pas echt goed. Langwerpige waterpartijen in het landschap, die zijn ontstaan door de turfwinning in het verleden.
Werp je een blik tussen het riet door, dan kun je hier als je geluk hebt volop vogels zien. De waterplassen vormen een ideale rustplaats voor de vogels. Al is het hier in de winter overigens wat rustiger, en zie ik alleen een paar grauwe ganzen en wat eenden. Ik waag nog een poging bij een vogelkijkhut, maar helaas, vandaag zijn er weinig vogels te spotten. Wil jij deze route ook wandelen? Neem dan voor de zekerheid toch je verrekijker mee. Misschien kun je de roerdomp wel zien, de kemphaan, grutto of wulp. En zijn de vogels er niet? Kijk dan eens naar de grond. In het natuurgebied groeien zeldzame soorten als het vleesetende plantje zonnedauw en ook moerasviooltjes.
Uitkijktoren it Wikelslân
Wij lopen verder, en niet veel later komen we bij de uitkijktoren van it Wikelslân. De houten uitkijktoren torent letterlijk een stuk boven het riet uit. Vanuit hier heb je een prachtig uitzicht over het gebied. Zo hoog boven de rietvelden is het wel een stukje kouder. De wind heeft vrij spel, en de houten trappen zijn spekglad van het ijs. De kleine man heeft het ook wel gezien. Het lopen, daar had hij al geen zin meer in, dus hij is in de draagzak gehesen. Maar zelfs daarin wordt het nu wat fris.
Snel gaan we weer op pad. Zigzaggend tussen de modderpoelen door. Wat zijn we blij met onze stevige wandelschoenen. En wat kan ik me goed voorstellen hoe het moet zijn geweest om in vroeger tijden de weg kwijt te raken in een moeras. Zeker met wat mist of met rijp op het riet is het een mysterieus gebied.
Verder gaan we, door het rietland, langs veenplassen en over bruggetjes heen. We spotten nog een windmolen, en komen een 2e vogelkijkhut tegen. Wij lopen weer verder, nog een laatste stukje over vlonderpaden door het bos. En zie daar, de pony’s staan ons alweer op te wachten.
Wandelen in de Alde Feanen
Wandelen in de Alde Feanen? Zou ik zeker doen! Nationaal Park de Alde Feanen is een bijzonder stukje Friese natuur. Je kijkt je ogen uit, met al die prachtige vergezichten over het water, en de vele rietvelden. Wandelroute It Wikelslân is een mooie gemarkeerde wandelroute door de Alde Feanen. Met een lengte van 5 kilometer is de wandelroute niet al te moeilijk, al kan de modder het een stuk pittiger maken. Reken dat je een ruim uur nodig hebt om de route te lopen, langer als je wilt stoppen bij een van de vogelkijkhutten, of de uitkijktoren wilt beklimmen. De route is mooi in de winter, wanneer het zoals nu guur en koud is, of met zomerse temperaturen wanneer de vogels zich weer laten zien. Een stukje wilde natuur. Een mooie route in ieder seizoen!
Route en gpx van de wandelroute It Wikelslân
Meer informatie over wat er te zien en te doen is in de omgeving, vind je op de website opendrachten.nl.
Disclaimer: ik maakte deze wandeling tijdens een persreis.
Geef een reactie